Kumpel Higgs

Wielki wybuch  —> Wysoka temperatura —> Symetria —> „Ochłodzenie” —> Niesymetryczna „Kanwa” Higgsa   + „Ewolucja” cząstek —> Stabilne siły w „wielkiej pustce” między cząsteczkami „tankującymi” w polu Higgsa.

Pole Higgsa „karmi” nasz świat trzymając wszystko na swoim miejscu.


„Minęło już ponad 40 lat od momentu, gdy Peter Higgs napisał dwie prace,
który mogły wyjaśnić pochodzenie masy. Symetria jest potężną koncepcją w
fizyce, ale czasami możesz mieć tego zbyt wiele. Jeżeli Model
Standardowy fizyki cząstek byłby idealnie symetryczny, żadna z cząstek w
tym modelu nie mogła by mieć masy. Patrząc z innej strony, fakt że
większość cząstek elementarnych ma niezerowe masy, łamie pewną symetrię w
tym modelu. Coś musi więc generować te masy cząstek i łamać symetrię
modelu. To coś – co jeszcze nie zostało wykryte w eksperymentach – jest
nazywane polem Higgsa. To pole Higgsa wypełnia cały wszechświat. Kwarki i
leptony tworzące materię i bozony przenoszące oddziaływania są związane
z tym polem, powinna więc też istnieć cząstka nazywana bozonem Higgsa
przenosząca oddziaływania tego pola. Wykrycie tej cząstki będzie
ogromnym przełomem w fizyce cząstek. Jednakże, sam Higgs wydawał się
zmieszany rozgłosem jaki powstał wokół jego hipotetycznego bozonu. W
swoich wykładach zawsze mówił o „tak zwanym polu Higgsa” i „tak zwanym
modelu Higgsa”, pozostawiając miejsce dla innych fizyków, których prace
doprowadziły do naszego obecnego zrozumienia generacji masy w Modelu
Standardowym.

W 1993 roku brytyjski minister nauki w tym czasie,
William Waldegrave, zapytał fizyków o wyjaśnienie w prostych słowach –
na jednej stronie formatu A4 – czym jest ten bozon Higgsa, oraz jak
zamierzają go znaleźć. Jako nagrodę za najlepsze wyjaśnienie zaoferował
butelkę najlepszego szampana. Fizycy przystąpili do tego konkursu,
tworząc wizje rozciągające się od składników koktajlu do przestrzeni
mającej „słoje” niczym kawałek drewna, choć bardziej w przestrzeni
abstrakcyjnej niż w rzeczywistej. W ostatnim przykładzie, cząstki
poruszające się zgodnie z układem słojów nie mają masy, jak foton,
podczas gdy cząstki poruszające się w kierunku niezgodnym mają duże
masy, jak bozony W i Z. Kierunek słojów w polu Higgsa jest
zdeterminowany przez proces zwany spontanicznym łamaniem symetrii. We
wczesnym wszechświecie, pole Higgsa wyglądało tak samo we wszystkich
kierunkach, ale ta symetria została spontanicznie złamana krótko po
Wielkim Wybuchu w sposób, w jaki idealna symetria ołówka stojącego na
ostrym końcu jest spontanicznie łamana, kiedy ołówek pada i określa
kierunek w przestrzeni.”

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.